Perfection Please. And Then Some.

Gisteravond, in een Spiritual Gym groepssessie, eindigde we de avond met een prachtige meditatie / visualisatie. Op het moment dat we allemaal onze droom duidelijk voor ogen hadden de vibraties op orde waren en we klaar waren om onze wensen het Universum in te sturen besloot ik met de aanroep: Perfection Please. And Then Some.

Voor mij is dit de ideale afsluiting van elke wens. Op het moment dat je deze omschrijving gebruikt geef je invulling van je wens volledig over aan het Grote Mysterie. Je gebruikt niet je kleine mind om je met de oplossing te bemoeien, je vraagt om perfectie… and then some… wat weer ruimte laat voor wat leuke extraatjes.

Na het plaatsen van onze bestelling waren we klaar om de avond af te sluiten toen er toch nog een vraag uit de groep kwam. En het was een hele goeie vraag. Er werd, heel terecht, wat argwanend gedaan over het vragen naar Perfectie. Was Perfectie nou juist niet iets wat ons in een onrealistische zou houden, wat ons alleen teleurstelling zou bezorgen, ons nooit of te nimmer bij het geluk in de buurt zou brengen? Het was duidelijk dat mijn afsluiting nog wat toelichting nodig had.

Op het moment dat we manifesteren en we doen het goed dan laten we het HOE over aan het Universum. We concentreren ons alleen op datgene wat we in ons leven willen creëren. Niet elke wens komt met een pasklaar antwoord of een instant manifestation. Soms neemt het ten uitvoer komen van je wens een de-tour. Ik zal dit toelichten met een voorbeeld uit mijn eigen leven.

Afgelopen januari stond ik helemaal klaar om te beginnen met The Spiritual Gym. Ik was jaren ziek thuis geweest, had er een eeuwigheid over gedaan om te herstellen, het had me nog eens jaren gekost om mezelf om te scholen, nieuwe skills te leren en het idee voor The Spiritual Gym uit te werken en bedrijfsklaar te maken. Maar ik had het voor elkaar, ik was daar. Ik kwam terug uit New York, opgeladen door de energie van de stad en geïnspireerd door mijn zus die daar op hoog niveau aan het knallen is… I was ready to go!!

Terug in Nederland bleek het allemaal helemaal niet van de grond te komen. Ik had nog geen klanten dus ik zat nog steeds thuis. Ik had niks meer te doen en er diende zich ook nog geen werk aan. Ik schakelde een bureau in voor herziening van mijn website en het uitdenken van een marketing strategie… niks…. Daar kwam nog bij dat mijn vrouw nu ziek thuis zat en niet zo’n klein beetje ook. Ik moest diep graven om mijn zorgende kant naar boven te krijgen want het was het allerlaatste waar ik behoefte aan had. It was ME time! Wat was er aan de hand? Ik was toch koning in het manifesteren? En nu lukte niets van wat ik met had voorgenomen. Ik was de wanhoop nabij. Had ik me al die jaren voor niets op iets gericht?

Het antwoord op al deze kwesties was simpel en ontnuchterend. Ik moest me overgeven aan het moment, aan dat wat er was en ik kon me alleen maar overgeven in het vertrouwen dat datgene wat nu zo overduidelijk op mijn bordje lag. Ik had iets anders te doen.

Met hangen en wurgen gaf ik me over aan mijn zorgende rol. Ik verweet het bureau dat ze mij geen klanten bezorgden maar deed er verder zelf ook niks aan. Ik wentelde mij in frustratie en zelfmedelijden en deed ondertussen mijn werk als ik zo hier en daar ene enkele klant te pakken had. Langzaamaan begon ik me van alles te realiseren. Ik merkte dat ik het fijn vond om mijn vrouw elke dag om me heen te hebben en voor haar te zorgen. We brachten verdieping aan in onze relatie en kwamen dichter bij elkaar. Ik stapte uit mijn verwijten naar het bureau en keek even goed naar mijn eigen aandeel in het geheel. Ik had werkelijk niks uitgevoerd van de opdrachten die ze mij hadden gegeven, maar in plaats daarvan had ik lijdzaam zitten wachten tot ze mij het succes op een presenteerblaadje aan zouden bieden. Ik gaf mijn weerstand op en realiseerde me dat ik ook zou moeten leren ondernemen. Dat ik zelf verantwoordelijk was voor mijn bedrijf, mijn website, mijn verhaal. En ik realiseerde me dat het mijn grote wens was om, in de allereerste plaats, een succesvol huwelijk te hebben. En dat ik voor beide zaken mijn verantwoordelijkheid zou moeten nemen.

Om een lang verhaal kort te maken… ik kreeg absoluut niet wat ik gewenst had. Ik kreeg heel erg veel meer. Ik kreeg een kans om mezelf te ontwikkelen en om actief bij te dragen aan mijn manifestaties. Ik kreeg de kans om te groeien in mijn huwelijk en de steunpilaar voor mijn vrouw te zijn die zij ook voor mij was. Ik kreeg de kans om te leren ondernemen en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn wensen. Ik dacht dat ik alles kon manifesteren maar het bleek meer te gaan om co-creatie.

Terugkijkend heb ik precies gekregen waar ik om gevraagd had. Perfection Please. And Then Some. de geschenken van het Universum komen soms in een rare verpakking. De cadeautjes zou je soms het liefste terug willen sturen naar de winkel. On echte geschenk is om ten volle te leven, het leven in al zijn facetten te kunnen handelen. Ook dat is iets wat we trainen in The Spiritual Gym als dat zo uitkomt. Hoe gaan we om met ALLES van het leven. Niet altijd gemakkelijk maar wel heel erg wenselijk.

Nu 8 maanden verder komt mijn vrouw er weer bovenop en is de liefde ruimschoots aanwezig. The Spiritual Gym is groeiende, met al een kleine schare trouwe aanhangers. Magie ervaren we aan de lopende band en soms delen we de tegenslagen van het leven met elkaar en vinden we daar een weg in. Ik leer stukje bij beetje om een beter mens te worden en ik zou er niks van willen gekregen dan gaf ik aan hoe dankbaar ik ben en laat ik weten open te staan voor meer. En ik krijg het altijd!

Thank You. More Please!