Mijn leven heeft er altijd vrolijk, druk en succesvol uitgezien. Ik groeide op in een saamhorig gezinsverband waar ontwikkeling werd gestimuleerd en het motto tegelijkertijd was “als je maar lekker gaat” . Ik kreeg een goeie baan en veel vrienden, woonde in Amsterdam en genoot van alles wat de stad me te bieden had. Toch begonnen de gaten er op een gegeven moment in te vallen. Ik ging helemaal niet zo lekker.

De keuzes die ik maakte in het leven maakte ik op grond van mijn verstand. Als het ging om studie, relatie, werk… het waren allemaal verstandige keuzes. Dat hield in dat ik heel goed kon beargumenteren waarom het goede keuzes waren maar ik negeerde het gegeven dat mijn hart er nooit helemaal in zat. Het leven liep dan ook wel aardig maar veel plezier beleefde ik er niet aan. Mijn intuïtie was wel aanwezig maar ik vond een logische beslissing veel eh… logischer.

In die tijd was ik nog helemaal niet zo opmerkzaam dus ik kreeg een burn out en later RSI. Dat zag ik overal om me heen dus dat beschouwde ik als een vreemde vorm van normaal. Ik had nog niet door dat ik contra mijn ware natuur bezig was en had nog een paar serieuze wake up calls nodig van het leven. Ik kreeg eierstokkanker, had een tumor ter grootte van een voetbal in mijn buik en maar 10 procent kans om te overleven. Het herstel duurde lang maar zodra ik kon ging ik weer terug naar mijn oude leven. Ik kreeg vrijwel direct een andere ziekte; Hepatitis A en was opnieuw een heel jaar ernstig ziek. Vervolgens keerde ik opnieuw terug naar mijn oude leven en ik viel van een ijzige piste naar beneden, iets wat maar op het nippertje goed afliep.

Voor de derde keer in vier jaar tijd lag ik in mijn bed naar het plafond te staren. Het drong eindelijk tot me door. Het leven probeerde me wat te vertellen en ik kon maar beter gaan luisteren.

Het leven, zelfs als alles voor de wind ging, voelde als een gevangenis en was ongeïnspireerd. Ik wilde op die manier niet meer verder en begon een serieuze zoektocht naar geluk en vervulling. Ik was enorm gemotiveerd en mijn pad heeft me veel gebracht. 10 jaar van intensieve studie en uitproberen betekende een diepgaande transformatie. Ik nam afscheid van de bank waar ik 16 jaar had gewerkt en liet me omscholen tot intuïtief coach.

Ik ontwikkelde een passie voor spiritualiteit en begon een periode van serieus zelfonderzoek. Ik onderging vele Ayahuasca ceremonies en kreeg na de coachopleiding les in sjamanistische geneeswijze en healing, volgde de principes van het Indiase Oneness en kreeg les van een verlicht meester in Groningen en verschillende sjamanen. Het bleek allemaal een bron van inspiratie en groei en dat kwam ook mijn coachpraktijk ten goede. Wat alle verschillende stromingen en coaching gemeen hebben is het donkere stuk van onszelf onder ogen komen en het daarmee transformeren. Vastzittende stukken in ons leven die we weer los en in beweging weten te krijgen werken ons niet langer tegen maar bewegen weer met ons mee.

Sinds een aantal jaar begeleid ik als coach mensen bij de transformatie. Ik help om in te zien dat het duister niet iets is om te vrezen maar een bron van groei en inspiratie kan zijn. Ik laat ook graag zien dat spiritualiteit je leven makkelijker en prettiger maakt. Het aardt je dus meer dan dat het doet zweven, een verrassend inzicht voor velen.

Elke keer als we een stukje van onszelf onder ogen komen dan transformeert dat naar iets beters. Energie komt vrij en gaat voor ons werken in plaats van tegen ons. Als je dat een paar keer hebt meegemaakt dan is dat ook meteen niet meer zo spannend.

Niets maakt me zo blij als het coachen van mensen bij het vinden van hun eigen antwoorden. Ik zie het leven als een blijvende ontwikkeling en hoop jou ook door te geven dat er betere manier is om met de mooie en minder mooie kanten van het leven om te gaan. Ik laat je graag ervaren dat er veel meer te ontspannen en te genieten valt dan je nu voor mogelijk houdt. Elke dag zie ik mijn klanten blijer de deur uitgaan dan ze gekomen zijn. Dat ik daar mijn dagen mee mag vullen is puur genieten.